Δεν είναι οι μεγάλες στιγμές που συνήθως δίνουν σχήμα στη ζωή μας.
Δεν είναι οι διακοπές, οι γιορτές ή οι μεγάλες αποφάσεις.
Είναι όλοι εκείνα τα μικρά που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά ώστε σχεδόν παύουμε να τα αναγνωρίζουμε.
Ο πρώτος καφές της ημέρας…
Το άνοιγμα του παραθύρου το πρωί…
Το πότισμα ενός φυτού…
Το τηλεφώνημα σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε…
Η βόλτα μετά το φαγητό…
Το βιβλίο που ανοίγουμε πριν κοιμηθούμε…
Δεν είναι απλά συνήθειες.
Είναι μικρές τελετουργίες.
Και υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στα δύο.
Η συνήθεια γίνεται μηχανικά.
Η τελετουργία γίνεται με παρουσία.
Και αυτό απαιτεί παύση.
Ίσως για αυτό όταν η ζωή μας γίνεται υπερβολικά γεμάτη και γρήγορη, οι πρώτες που χάνονται είναι οι τελετουργίες μας.
Τρώμε όρθιοι. Πού να στρώνουμε τώρα τραπεζομάντηλα;
Πίνουμε τον καφέ μας μπροστά σε μία οθόνη. Δύο σε ένα, ευκολάκι.
Απαντάμε σε μηνύματα, ενώ κάποιος μας μιλά. Είναι πολυτέλεια να τον κοιτάς στα μάτια.
Η μέρα δεν έχει πια αρχή η μέση και τέλος. Δεν υπάρχουν κόμματα, παύλες, τελείες στη ροή της ζωής. Η ζωή μοιάζει με ένα ατελείωτο κομπολόι υποχρεώσεων.
Οι τελετουργίες δεν υπήρχαν ποτέ για να γεμίζουν το χρόνο. Υπήρχαν πάντα για να του δίνουν μορφή. Όπως παίρνει μορφή το μάρμαρο στα χέρια του εμπνευσμένου γλύπτη. Είναι σαν μικρές άγκυρες που μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που πρέπει να κάνουμε. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να τα ζούμε.
Δεν χρειάζεται να είναι κάτι εντυπωσιακό.
Μπορεί να είναι να βγάλεις το καλό σερβίτσιο. Ακόμα κι όταν τρως μόνος.
Να ανάβεις ένα κερί χωρίς να υπάρχει κάποια περίσταση.
Να περιμένεις να σερβιριστεί το φαγητό χωρίς να τσεκάρεις τα μηνύματα σου.
Να κοιτάς το ηλιοβασίλεμα, όχι για να το φωτογραφήσεις. Απλά να αφήνεις τις εικόνες να έρθουν να σε συναντήσουν.
Οι τελετουργίες δεν αλλάζουν απαραίτητα τη ζωή μας. Αλλά αλλάζουν τον τρόπο που την κατοικούμε. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό τους. Δεν κάνουν τις μέρες μας πιο γεμάτες. Τις κάνουν πιο… ζουμερές, αναγνωρίσιμες. Ικανές να σε κάνουν να σταματήσεις λίγο να βάλεις ένα κόμμα, μια τελεία. Να πάρεις μια πιο βαθιά ανάσα και αν πεις «Αχ, βρε ζωή…!»
Σε κάποια χρόνια ίσως να μη θυμόμαστε τι κάναμε μια συγκεκριμένη Τρίτη.
Ίσως όμως να θυμόμαστε τη μυρωδιά του γιασεμιού που ξεχείλιζε πάνω από εκείνη τη μάντρα λίγα μέτρα πριν φτάσουμε σπίτι μας.
Ή το παιχνίδισμα του φωτός και τον τρόπο που κινούσε το αεράκι την κουρτίνα εκεί, μπροστά στην πολυθρόνα που ξεκουραζόμαστε πίνοντας τον απογευματινό καφέ.
Γιατί τελικά η ζωή δεν αποτελείται μόνο από γεγονότα. Αποτελείται από μικρές επαναλήψεις που σχεδόν ανεπαίσθητα γίνονται το σπίτι της ψυχής μας.
Κι αν θέλεις σήμερα πριν τελειώσει η μέρα, χάρισε σε μια μικρή καθημερινή σου πράξη όλη σου την προσοχή. Αυτό είναι αρκετό για να τη μετατρέψει από απλή συνήθεια, σε τελετουργία. Και ίσως εκεί να κρύβεται κάτι που περίμενε καιρό να γεννηθεί.
Χρύσα Δουρίδα
