Λέει το γιασεμί που ξεπροβάλλει πάνω από μια μάντρα
Λέει το φως του ήλιου που φοράει τη γιορτινή του απόχρωση την ώρα που δύει
Λέει το γάργαρο γέλιο ενός πιτσιρικά που ακούγεται από το ανοιχτό παράθυρο
Λέει η εικόνα ενός ηλικιωμένου άντρα που ταΐζει τα περιστέρια που μαζεύονται γύρω από το παγκάκι
Λέει το στοργικό βλέμμα μιας μάνας που πλανιέται πάνω στα μωρά της που παίζουν στο χορτάρι
Λέει το σύκο που ώριμο και ζουμερό κρέμεται από το κλαδί και σε προσκαλεί να το γευτείς
Λέει μια γάτα αμέριμνα κουλουριασμένη πάνω στο πεζούλι
Λέει μια βιτρίνα με αντικείμενα αριστοτεχνικά τοποθετημένα
Λέει η μυρωδιά του φρεσκοαλεσμένου καφέ μπροστά σε ένα καφενείο
Λέει η απογευματινή αύρα που σε δροσίζει εκεί που ενώνεται ο λαιμός με την ωμοπλάτη σου
Μη με προσπερνάς…
Πότε ήταν η τελευταία φορά που περπάτησες χωρίς προορισμό και χωρίς σκοπό;
Όχι για να προλάβεις ένα ραντεβού. Όχι για να σ’ επιβραβεύσει ο βηματομετρητής σου. Όχι γιατί έπρεπε να δηλώσεις κάπου το παρόν.
Απλώς για να νιώσεις τα βήματά σου πάνω στη γη. Και να κοιτάξεις τον ορίζοντα.
Όταν κινείσαι με αυτόν το βαθμό παρουσίας, ο κόσμος μοιάζει διαφορετικός. Ξαφνικά προσέχεις πράγματα που ήταν πάντα εκεί. Απλά μέχρι τώρα δεν τα πρόσεχες. Ήσουν πολύ απασχολημένος για να ζήσεις. Έπρεπε να τρέχεις, να προσπαθείς, να καταφέρνεις, να πιέζεις, να αγωνιάς…
Θυμήσου εκείνη την ταμπέλα στο νεκροταφείο: Κι εμείς είχαμε δουλειές, αλλά τις αφήσαμε στη μέση…
Τι θα συνέβαινε αν άφηνες τις δουλειές στη μέση, όχι επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, αλλά επειδή το επιλέγεις;
Όταν κοιτάζεις, αφουγκράζεσαι, οσφραίνεσαι, γεύεσαι, αισθάνεσαι με πρόθεση, με παρουσία, δεν είναι πως ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος, αλλά, να, είσαι διαθέσιμος να τον βιώσεις. Επειδή σταμάτησες για λίγο να τον προσπερνάς. Και έχει μια εγγενή απόλαυση αυτό.
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη απώλεια που βιώνουμε στα χρόνια μας. Όχι ότι έχουμε λιγότερα. Αλλά, ότι προλαβαίνουμε να εμπειραθούμε με όλο μας το είναι, όλο και λιγότερα.
Ζούμε σε μια συνεχή κίνηση, από το ένα σημείο στο άλλο, από το ένα highlight στο μεγαλύτερο, από τον ένα στόχο στον επόμενο, από τη μία ειδοποίηση στην μετέπειτα.
Το σύστημά μας έχει μάθει να ψάχνει αυτό που είναι επείγον. Όχι αυτό που είναι όμορφο, απολαυστικό, ανταποδοτικό για την ψυχή. Γιατί αυτά δε φωνάζουν. Δε στέλνουν ειδοποιήσεις, δεν απαιτούν την προσοχή μας. Απλώς περιμένουν.
Περιμένουν να σηκώσεις το βλέμμα στ’ αστέρια. Να εισπνεύσεις βαθιά. Να αφουγκραστείς τους ήχους της φύσης. Να βογκήξεις απαλά καθώς συμβαίνει μια έκρηξη πάνω στους γευστικούς σου κάλυκες. Να αναριγήσεις καθώς κάτι απαλό σε ακουμπά.
Ίσως οι πιο ήρεμοι άνθρωποι, αυτοί που βρίσκουν το χρόνο να μυρίζουν τα ρόδα, να ασχολούνται με το χόμπι ή το πάθος τους, που γελούν ξέγνοιαστα όταν είναι με παρέα, που κλαίνε με τις ελληνικές ταινίες και κοιμούνται με το που μυρίζουν το μαξιλάρι τους, να μην είναι εκείνοι που έχουν τις λιγότερες υποχρεώσεις. Αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να μη χάσουν την περιέργειά τους.
Είναι αυτοί που μένουν λίγο να παρατηρήσουν μια λεπτομέρεια. Που φτιάχνει η μέρα τους γιατί πέτυχε το φαγητό, άνθισε το λουλούδι στη γλάστρα, άκουσαν τυχαία σε ένα σταθμό ένα τραγούδι παλιό που φέρει θύμησες…
Ίσως είναι αυτοί που αφήνουν τη ζωή να κυλήσει και τους φέρει τα δώρα της – άλλο που οι άλλοι τους λένε ζαμανφουτιστές. Αυτοί ξέρουν. Δεν τους το έμαθε κανείς, αλλά ξέρουν.
Ξέρουν πως δε χρειάζεται ν’ αλλάξει η ζωή για να ζεις διαφορετικά. Χρειάζεται απλά ν’ αλλάξουν τα γυαλιά μέσα από τα οποία κοιτάζεις τη ζωή. Η ματιά σου χρειάζεται μόνο ν’ αλλάξει.
Ίσως οι πιο όμορφες στιγμές δεν είναι εκείνες που συμβαίνουν σπάνια. Ίσως να είναι εκείνες που συμβαίνουν συνέχεια, και είναι εκεί, περιμένουν να τις προσέξεις.
Όταν ήσουν παιδί, ήξερες. Τώρα ίσως απλά να έχεις ξεχάσει…
Χρύσα Δουρίδα
