Πάει βέβαια κάποιος καιρός.
Πρέπει να πας αρκετά πίσω για να το θυμηθείς.
Τότε που η επικοινωνία ήταν… project! Να πας στο περίπτερο για να τον πάρεις τηλέφωνο, την προκαθορισμένη ώρα. Με το δίφραγκο στο χέρι και την προσμονή στη ματιά. Το κόκκινο τηλέφωνο σε περίοπτη θέση και κοινή θέα. Σηκώνεις το βαρύ ακουστικό, γλιστράς το κέρμα στη σχισμή, περιμένεις να βγει γραμμή. Τουτ τουτ… Δείκτης στο μεταλλικό καντράν. Γκλινγκ γκλινγκ γκλινγκ… Αναμονή… Θα απαντήσει άραγε αυτός; Αν το σηκώσει άλλος τι θα πω; Κανείς… Γκλοοονγκ… Περνάς το δάχτυλο από το πορτάκι στο μπροστινό κάτω μέρος να πάρεις το κέρμα που επιστράφηκε… Απογοήτευση και αναγκαστική αναμονή. Δεν είχες και πολλές επιλογές. Οι αναπάντητες δεν αποτυπώνονταν κάπου. Εξάλλου περίμενε ουρά. Και να τον έβρισκες δεν υπήρχε χρόνος για σαλιαρίσματα. Ίσα να κλείσεις το ραντεβού.
Άλλο project αυτό. Περιμένω στο σωστό σημείο; Να έτυχε κάτι; Με έστησε; Κι άλλη αναμονή. Και αβεβαιότητα. Αλλά είχε κι ένα χτυποκάρδι όλο αυτό που σε έκανε να νιώθεις ζωντανός, ε;
Και το γράμμα; Το ραβασάκι; Ε, είχε άλλη χάρη! Μπορεί να μην είχε emojis αλλά ήταν η αποτύπωση του χρόνου που αφιέρωσε για να σου γράψει. Ένα «Σ’ αγαπώ» πάνω σε μια χαρτοπετσέτα ήταν κάτι χειροπιαστό, μπορεί ακόμα να το φυλάς στο βάθος ενός συρταριού, φέρει μνήμες και αισθήσεις, δε χάνεται στη ροή.
Σήμερα δεν περισσεύει χρόνος να στείλεις μήνυμα ή ν’ απαντήσεις, υπάρχουν έτοιμα, με ένα κλικ καθάρισες, το τακτοποίησες.
Σήμερα δεν περισσεύει χρόνος να εκφράσεις το συναίσθημα. Μόνο να διαλέξεις το κατάλληλο emojiχρειάζεται. Άλλο ένα κλικ και τέλος.
Αλλά σήμερα δεν περισσεύει χρόνος και να περιμένεις. Η αναμονή μοιάζει σχεδόν με δυσλειτουργία.
Η ειδοποίηση ότι έχεις μήνυμα είναι τόσο αφυπνιστική όσο ήταν το κουδούνι για να βγούμε διάλειμμα μετά από μια ώρα βαρετού μαθήματος.
Ό,τι κι αν κάνεις εκείνη την ώρα, θα διακόψεις. Είναι ζωτικής σημασίας να μη χάσεις ούτε ένα μέιλ, ούτε ένα μήνυμα. Οφείλεις να είσαι διαρκώς προσβάσιμος. Στη δουλειά, στις σχέσεις, δεν υπάρχει «αν με βρεις». Θα με βρεις. Θα είμαι εδώ, οπωσδήποτε. Όποτε κι αν το θελήσεις. Και αν τύχει καμιά στραβή και δεν έχω το κινητό μου μαζί θα νιώθω σαν ξεβράκωτος. Κάτι βασικό θα λείπει να κρύψει τη γύμνια της ύπαρξής μου. Αυτή, μόνο με το να δείχνω απασχολημένος κρύβεται. Ούτε ένα μήνυμα ν’ απαντήσω;! Ωχ Παναγία μου! Ουφ, ευτυχώς μπορώ να σκρολάρω σα να μην υπάρχει αύριο. Καλύφθηκε το κενό.
Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Στο κενό. Δεν το αντέχεις. Και κανείς γύρω σου δηλαδή. Η αναμονή, η αβεβαιότητα, είναι αβάσταχτες.
Το βάρος του να κουβαλάς ένα στάδιο γεμάτο ανθρώπους, υποχρεώσεις, ειδοποιήσεις και εκκρεμότητες και όλα αυτά να χωράνε σ’ ένα τόσο δα μικρό τηλεφωνάκι που μπορεί και να διπλώνει και να μπαίνει στην κωλότσεπη, αυτό δεν είναι αβάσταχτο. Κι ας τα κουβαλάς όλα αυτά παντού. Στο πρωινό, στη βόλτα, στο τραπέζι με φίλους, στις ιδιαίτερες στιγμές (έχεις ακόμα τέτοιες;), στο μπάνιο, εκεί στο ξύρισμα, στο άπλωμα του φον ντε τέν.
Και δεν είναι μόνο ο χρόνος σου που διεκδικείται. Είναι η προσοχή σου.
Γιατί κάθε φορά που διακόπτεις αυτό που ζεις για ν’ ανταποκριθείς σ’ αυτό που εμφανίστηκε μόλις στην οθόνη, χάνεις τη στιγμή. Και αυτές οι στιγμές, όσο μικρές κι αν είναι, συσσωρεύονται.
Ένα βλέμμα που δεν πρόσεξες.
Μια σκέψη που έμεινε μετέωρη.
Μια ιδέα που δεν γειώθηκε.
Μια συζήτηση που έσπασε στα δύο.
Μια αίσθηση μέσα στην οποία δεν βυθίστηκες.
Γιατί η διαθεσιμότητα δεν είναι ίδια με την παρουσία.
Το να είσαι παρών στις ειδοποιήσεις σου δε σημαίνει ότι είσαι παρών στη ζωή σου.
Υπάρχει κάτι σχεδόν επαναστατικό στο να ολοκληρώνεις πρώτα αυτό που κάνεις.
Να πιείς τον καφέ σου πριν τσεκάρεις την οθόνη σου.
Να απολαύσεις τη βόλτα σου, την παρέα σου.
Να δώσεις το χώρο που τους αξίζει στις συζητήσεις μέσα και έξω από το κεφάλι σου.
Να επιτρέπεις στον εαυτό σου ν’ απαντήσει όταν επιλέξει, όταν θα είναι πραγματικά, ολοκληρωτικά εκεί. Όχι όταν ειδοποιήθηκε.
Ίσως τελικά μια από τις πιο σπάνιες μορφές πολυτέλειας σήμερα να μην είναι ο ελεύθερος χρόνος.
Ίσως να είναι η ελευθερία να μην ανταποκρίνεσαι αμέσως σε κάθε κάλεσμα του κόσμου.
Να σου επιτρέπεις χωρίς τύψεις να πεις «αυτό μπορεί να περιμένει».
Γιατί αυτό που κάνω τώρα έχει αξία για μένα.
Γιατί η ζωή μου έχει αξία για μένα.
Γιατί αναγνωρίζω ότι η ζωή συνεχίζει να συμβαίνει εδώ μπροστά μου, και δεν θέλω να τη χάσω.
Χρύσα Δουρίδα
