Ε, μαμά, σου μιλάω γαμώτο!
Εεε…; Τι; Ε μα δε με έχεις αφήσει σε ησυχία από την ώρα που ήρθες! Τι θες πάλι; Δεν έχω δηλαδή κι εγώ το δικαίωμα να χαλαρώσω λίγο;
Τι να χαλαρώσεις μωρέ, που το έχεις κάψει; Όλη μέρα σαν το ζόμπι χωμένη στην οθόνη!
Δικαίωμά μου, να κοιτάς τη δουλειά σου!
Αλλά οι τύψεις, τύψεις.
Όχι ότι σ’ εμποδίζουν να συνεχίζεις να σκρολάρεις.
Πού και πού σταματάς για κλάσματα δευτερολέπτου σε μια τέλεια φωτογραφία. Από αυτές τις instagramable ντε. Κι εσύ τέτοιες βγάζεις. Σωστός φωτισμός, σωστή γωνία, ελαφρύ φιλτράκι, και σου τρέχουν τα σάλια βλέποντας τις λαχταριστές φράουλες της πάβλοβας! Σχεδόν δε χρειάζεται καν να τη φας τώρα. Αρκεί που την απαθανάτισες!
Εξάλλου έχεις λίγη δουλίτσα ακόμα: να διαλέξεις την καλύτερη, γιατί δεν έχεις βγάλει μόνο μία, να ζουμάρεις, να φωτίσεις, να σκιάσεις, να προσθέσεις κείμενο, μουσική, στίκερ, λινκ και ποιος ξέρει τι άλλες δυνατότητες θα έχει το καινούργιο κινητό σου, και βέβαια, να ποστάρεις. Και εντάξει, μετά, κάθε τρεις και λίγο να τσεκάρεις και τα likes, να απαντάς στα σχόλια- θέλει σκέψη αυτό- για να βοηθήσεις τον αλγόριθμο να μπουστάρει το ποστ… Α, και να το ανεβάσεις και στόρι…
Κυρίως όμως το πρόβλημα είναι πως όλο αυτό είναι σαν μια παρένθεση στην αληθινή ζωή. Σαν η κάθε εμπειρία της ζωής να μην ολοκληρώνεται αν δε γίνει εικόνα. Σαν να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν κάτι που πρέπει συνεχώς και απαρέγκλιτα να καταγράφεται. Να αποτυπώνεται. Να αποδεικνύεται. Να μοιράζεται. Να μετατρέπεται σε περιεχόμενο.
Και ίσως όλο αυτό αλλάζει, σιγά σιγά, όχι μόνο τον τρόπο που θυμόμαστε τις στιγμές μας αλλά και τον τρόπο που ζούμε τις ζωές μας.
Είσαι συνέχεια σε επιφυλακή. Αυτή είναι καλή ευκαιρία, καλό φόντο, βγάλε μια σέλφι να βρίσκεται. Δε στέκεσαι να λουστείς στο όμορφο φως. Στήνεσαι να φωτογραφηθείς. Ακούς ένα τραγούδι, και αντί να κλείσεις τα μάτια και να σιγοψιθυρίσεις τους στίχους, το αποθηκεύεις για το επόμενο στόρι. Αχ! Να μπορούσες να αποθήκευες και τη μεθυστική μυρωδιά των ρόδων! Λες και δεν θα την ξαναβρείς.
Δεν είναι κακή η φωτογραφία ή το μοίρασμα. Πάντα οι άνθρωποι ήθελαν να κρατήσουν κάτι από το χρόνο που περνά. Η νοοτροπία έλλειψης είναι το πρόβλημα. Ο εθισμός.
Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να φυλάς τη στιγμή και να την εγκαταλείπεις για να τη μετατρέψεις σε εικόνα. Και μαζί μ ’αυτή, εγκαταλείπεις, μπαίνουν στα αζήτητα, αμέτρητες άλλες στιγμές που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις να μπουν στο πάνθεον του σκληρού σου δίσκου… ε… της μνήμης.
Είναι αυτές οι ανεπιτήδευτες, ατημέλητες, ήσυχες, ασήμαντες στιγμές που είναι ταυτόχρονα τόσο σημαντικές! Συμβαίνουν εκεί στο ενδιάμεσο, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, εκεί που κανείς δε θα σκεφτόταν να ανοίξει κάμερα, αλλά που εμπεριέχουν το vibe της δικής σου, καταδικής σου ζωής.
Και ευτυχώς που έρχονται ώρες που νιώθεις πως έχεις κάνει το καθήκον σου, σαν καλός θιασώτης των σόσιαλ, τίγκαρες το feed, πάτησες likes και σχολίασες αρκούντως, και τώρα μπορείς επιτέλους να σταματήσεις να ψάχνεις το σωστό κάδρο και να είσαι απλά εκεί, εδώ, τώρα, έτσι όπως είσαι, ακόμα και χωρίς το χαμόγελο της colgate που κοντεύει να σου ξεχειλώσει τα χείλη.
Και τώρα μπορείς να παρατηρείς. Να αφουγκράζεσαι τι υπάρχει στο πεδίο. Να νιώθεις ( άλλο και τούτο!). Να είσαι παρών. Να βιώνεις την εμπειρία για πάρτι σου βρε αδερφέ.
Δόξα σοι ο Θεός που δεν είμαι celebrity να με κυνηγούν οι paparazzi και μπορώ να ξεκουμπώσω το κουμπί του τζιν, έτσι τώρα που ‘κατσα να πάρω μια ανάσα.
Υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό, και επαναστατικό μη σου πω, στο να ζεις μια στιγμή που δε θα τη δει κανείς, μόνο για σένα! Νιώθεις τη ζωντάνια να κατακλύζει τα κύτταρά σου καθώς το διαβάζεις αυτό;
Κάνε την επανάστασή σου! Ξεκίνα να ζεις σαν να μην είναι όλα περιεχόμενο! Γιατί δεν είναι!
Χρύσα Δουρίδα
