Υπάρχουν στιγμές, που η συγκίνηση δεν χρειάζεται υπερβολές. Μόνο αλήθεια.
Την Τετάρτη 15 Απριλίου, οι Αχαρνές τίμησαν τον πατέρα μου, τον Μιχάλη Μενιδιάτη, με έναν τρόπο ουσιαστικό. Με σεβασμό στη διαδρομή του και στη σχέση του με τον τόπο, που τον γέννησε και τον ανέδειξε.
Το να βλέπεις τον κόσμο να στέκεται μπροστά σε εικόνες και στιγμές μιας ζωής, να θυμάται, να συγκινείται, να τραγουδά… είναι κάτι μοναδικό, που δύσκολα περιγράφεται με λόγια .
Η μετονομασία του Δημοτικού Ωδείου Αχαρνών σε «Μιχάλης Μενιδιάτης» δεν είναι απλώς μια τιμή. Είναι μια υπόσχεση ότι η φωνή του θα συνεχίσει να μεγαλώνει γενιές. Ότι το αποτύπωμά του δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο σήμερα και στο αύριο.
Είδα πρόσωπα συγκινημένα, άκουσα ιστορίες, ένιωσα την αγάπη του κόσμου να γίνεται ένα με τις νότες. Και όταν η πλατεία γέμισε τραγούδια, κατάλαβα ξανά πόσο βαθιά έχει ριζώσει η φωνή του πατέρα μου στις καρδιές όλων.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο Αχαρνών Σπύρο Βρεττό, τους συνεργάτες του και όλους όσοι δούλεψαν γι’ αυτήν την αξέχαστη βραδιά. Ευχαριστώ ιδιαίτερα, τους συναδέλφους μου Γιώργο Μαργαρίτη, Μαριάννα Παπαμακαρίου, Βασίλη Δήμα, Κυριάκο Παπαδόπουλο, Νίκο Μπουρνέλη, Κώστα Μπαλαχούτη, καθώς και όλους τους μουσικούς που έπαιξαν και τους χορευτικούς συλλόγους που συμμετείχαν. Και τέλος, το πιο θερμό «ευχαριστώ» σε όλους εσάς, που γεμίσατε την κεντρική πλατεία Αχαρνών και τιμήσατε τον πατέρα μου, την οικογένειά μου κι εμένα, με τον καλύτερο και πιο όμορφο τρόπο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι τα λόγια. Είναι το αποτύπωμα.
Και αυτό το αποτύπωμα, ο πατέρας μου το άφησε βαθιά, στον τόπο του και στους ανθρώπους του.
Χρήστος Μενιδιάτης
