Όταν άρχισα να αναδεικνύω δημόσια το πρόβλημα με τα κουνούπια και τα λιμνάζοντα νερά στον Δήμο Αχαρνών, κάποιοι με χαρακτήριζαν «γραφικό».
«Με τα κουνούπια ασχολείσαι;» μου έλεγαν.
Ναι, ασχολήθηκα. Και επέμεινα. Γιατί για μένα δεν ήταν ποτέ θέμα “κουνουπιών”. Ήταν και παραμένει θέμα δημόσιας υγείας.
Όταν διαπίστωσα την κατάσταση με τα λιμνάζοντα νερά στο ρέμα, δεν έμεινα σε μια ανάρτηση στο Facebook.
Έκανα δημόσια παρέμβαση και έφερα το θέμα στον ΣΚΑΪ, ώστε να δει όλη η Ελλάδα τις εικόνες που υπήρχαν μέσα στην πόλη μας.
Ανέδειξα τα λιμνάζοντα νερά, την κατάσταση του ρέματος και τον κίνδυνο δημιουργίας εστιών αναπαραγωγής κουνουπιών.
Μετά τη δική μου δημόσια παρέμβαση και την προβολή του θέματος από τον ΣΚΑΪ, υπήρξε κινητοποίηση και η Περιφέρεια προχώρησε στον καθαρισμό του ρέματος.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα που έχει σημασία.
Όμως από τότε επέμενα και σε κάτι ακόμη:
Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάθε φορά μια καταγγελία, μια τηλεοπτική κάμερα ή την εμφάνιση ενός προβλήματος για να κάνουμε τα αυτονόητα.
Ζητούσα έγκαιρους ψεκασμούς.
Ζητούσα πρόληψη.
Ζητούσα να αντιμετωπιστούν εγκαίρως οι εστίες με στάσιμα νερά.
Ζητούσα να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ΠΡΙΝ υπάρξουν συνέπειες.
Κάποιοι τότε γελούσαν.
Σήμερα, που ο Ιός του Δυτικού Νείλου αφορά πλέον και την περιοχή μας, τρέχουμε για ψεκασμούς και έκτακτες παρεμβάσεις.
Και το ερώτημα είναι ένα:
Γιατί τώρα;
Γιατί έπρεπε να φτάσει το πρόβλημα στην πόρτα μας για να κινητοποιηθούμε;
Δεν γράφω τα παραπάνω για να πω «εγώ σας τα έλεγα».
Τα γράφω γιατί θα συνεχίσω να παρεμβαίνω και να αναδεικνύω όσα θεωρώ ότι επηρεάζουν την καθημερινότητα και, πάνω απ’ όλα, την υγεία των συμπολιτών μου.
Ακόμη κι αν κάποιοι με αποκαλούν «γραφικό».
Γιατί τελικά αυτό που έχει σημασία δεν είναι ποιος φώναξε περισσότερο.
Είναι ποιος φώναξε ΕΓΚΑΙΡΑ.
Γιώργος Χιώτης
