Συνέντευξη στη Σάσα Σταμάτη
Ο υφυπουργός Υγείας, μάριος θεμιστοκλέους, καταθέτει στα «Παραπολιτικά» τις αρχές που αξιοποίησε από τη χειρουργική στην πολιτική, την αγωνία του για τις εκλογές, την αφοσίωσή του στην οικογένεια και τους δεσμούς του με την Κύπρο.
Συναντήσαμε τον υφυπουργό Υγείας, Μάριο Θεμιστοκλέους, στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας στον Μαραθώνα, καθώς πρόκειται να κατέβει υποψήφιος στην Ανατολική Αττική. Ο κ. Θεμιστοκλέους μίλησε στα «Παραπολιτικά» εκ βάθους για τις ευθύνες και τις δύσκολες αποφάσεις της Ιατρικής και για το πώς αυτές μεταφράστηκαν σε αρετές στα πολιτικά του καθήκοντα. Ακόμα, μας «γνώρισε» τη σύζυγο και τα παιδιά του και μας μετέφερε εικόνες και γεύσεις από τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο.
Ολόκληρη η συνέντευξη του Μάριου Θεμιστοκλέους στη Σάσα Σταμάτη
Πώς από την Ιατρική αποφασίσατε να πάτε στην πολιτική;
Δεν θα το έλεγα απόφαση. Θα έλεγα ότι προέκυψε. Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Η πολιτική δεν ήταν εξαρχής στα πλάνα μου. Επαγγελματικά ήμουν ταυτισμένος με την Ιατρική. Εκείνο που τα άλλαξε όλα και αποτέλεσε καθοριστική εμπειρία ήταν η επιχείρηση «Ελευθερία», όταν, δηλαδή, μου ανατέθηκε από τον πρωθυπουργό η οργάνωση του εμβολιαστικού προγράμματος. Εκεί αποδείξαμε ότι το ελληνικό κράτος, όταν υπάρχει σχέδιο, οργάνωση και άνθρωποι που αναλαμβάνουν ευθύνη, μπορεί να πετύχει εξαιρετικά απαιτητικούς στόχους. Αυτή η εμπειρία διαμόρφωσε την αντίληψή μου για την πολιτική. Τότε συνειδητοποίησα ότι η πολιτική, αν γίνεται σωστά, μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Στο χειρουργείο μαθαίνεις δύο πράγματα: να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις και να αναλαμβάνεις την ευθύνη τους. Δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από κανέναν. Οταν μου δόθηκε η ευκαιρία να προσφέρω από μια άλλη θέση, θεώρησα ότι είχα υποχρέωση να προσπαθήσω. Γιατί στην Ιατρική μπορείς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο κάθε φορά. Στην πολιτική, αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, μπορείς να αλλάξεις τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Και για μένα αυτό είναι το νόημα: να είσαι χρήσιμος.
Εχετε άγχος με την υποψηφιότητά σας στην Ανατολική Αττική;
Φυσικά και έχω άγχος. Οποιος σας πει ότι δεν έχει μάλλον δεν λέει την αλήθεια. Εχω μάθει στη ζωή μου να δουλεύω πολύ, να βάζω στόχους και να κρίνομαι από το αποτέλεσμα. Αυτό έκανα στην Ιατρική, αυτό κάνω στο υπουργείο Υγείας και αυτό θέλω να κάνω και στην Ανατολική Αττική. Τίποτα δεν σου χαρίζεται σε αυτήν τη ζωή. Ούτε η εμπιστοσύνη του κόσμου. Πρέπει να την κερδίσεις. Πρέπει να μοχθήσεις, για να φανείς αντάξιός της. Για αυτό και προσπαθώ να κοιτάω τον κόσμο στα μάτια. Να ξέρει ότι αυτό που λέω το εννοώ.
Πόσα χρόνια είστε με τη γυναίκα σας;
Πόσα χρόνια είμαι παντρεμένος ή πόσα χρόνια με ανέχεται; Είμαστε μαζί 26 χρόνια. Και προφανώς είναι το στήριγμά μου. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, δεν έχω εύκολα ωράρια και αναπόφευκτα στερούμαι πολύτιμο χρόνο από την οικογένειά μου. Τουλάχιστον προσπαθώ να πηγαίνω σούπερ μάρκετ! Για να μιλήσουμε σοβαρά: Η οικογένεια δεν είναι μόνο η βάση του καθενός μας, είναι και αυτό που μας καθορίζει – και η Τζούλη είναι ο άνθρωπος που με ξέρει πραγματικά. Είναι αυτή που θα μου πει την αλήθεια, ακόμα κι όταν δεν θέλω να την ακούσω. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Ενα συγκεκριμένο περιστατικό από τη Νευροχειρουργική;
Εχω ζήσει πάρα πολλές έντονες στιγμές μέσα στο χειρουργείο. Ειδικά όταν χειρουργείς παιδιά, το βάρος της ευθύνης είναι τεράστιο. Δεν έχεις απέναντί σου μόνο έναν ασθενή· έχεις μια ολόκληρη οικογένεια. Γονείς που σου εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν στη ζωή τους. Και ξέρετε ποια είναι μία από τις πιο δυνατές στιγμές για έναν γιατρό; Οταν βγαίνεις από ένα δύσκολο χειρουργείο και πηγαίνεις να μιλήσεις στους γονείς. Ειδικά την πρώτη φορά. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη σημασία έχουν λίγες λέξεις. Αυτό το συναίσθημα σε καθορίζει.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό και τι σημαίνει για εσάς η κυπριακή κουζίνα;
Ολα! Πρέπει, δηλαδή, σε αυτό να κάνουμε εξαιρέσεις και αποκλεισμούς; Αφού με πιέζετε, θα έλεγα το παστίτσιο – και, προσέξτε, όχι οποιοδήποτε παστίτσιο, αλλά αυτό που μαγειρεύει η γυναίκα μου. Η κυπριακή κουζίνα, ειδικότερα, είναι κομμάτι των παιδικών μου χρόνων. Δεν είναι μόνο οι γεύσεις. Είναι οι αναμνήσεις. Δοκιμάστε κυπριακές σεφταλιές και θα με θυμηθείτε.
Πώς ήταν η ζωή σας όταν ήσασταν παιδί στην Κύπρο;
Γεννήθηκα στη Λευκωσία, αλλά η καταγωγή της οικογένειάς μου είναι από τη Λάπηθο της Κερύνειας. Και για έναν άνθρωπο με ρίζες από τα Κατεχόμενα, η έννοια της πατρίδας έχει ένα ιδιαίτερο βάρος. Μεγάλωσα στην Κύπρο και έμαθα από μικρός τι σημαίνει ιστορία, τι σημαίνει οικογένεια, τι σημαίνει να αγαπάς έναν τόπο. Και αυτά είναι πράγματα που τα κουβαλάς μέσα σου, όπου κι αν βρίσκεσαι. Κύπρος και Ελλάδα είναι ένα. Ενα έθνος, μία πατρίδα, μία φωνή. Και αυτό είναι μια αντίληψη με την οποία γαλουχήθηκα, από την παιδική μου ηλικία.
Μιλήστε μας για τα παιδιά σας. Η Μαριαλένα δίνει Πανελλαδικές;
Τα παιδιά είναι η ζωή μας. Και για την Τζούλη και για εμένα. Η Μαριαλένα, η Φωτεινή και ο Αλέξανδρος φωτίζουν την καθημερινότητά μας. Και θα σας πω κάτι: μπορεί να έχω αντιμετωπίσει πολύ δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου, να έχω περάσει αμέτρητες ώρες στο χειρουργείο, να έχω διαχειριστεί κρίσεις στο υπουργείο Υγείας, αλλά το να είσαι πατέρας είναι μια εντελώς διαφορετική ευθύνη. Ειδικά τώρα, με τη Μαριαλένα και τις Πανελλαδικές, προσπαθώ να είμαι όσο πιο ψύχραιμος γίνεται. Αυτό που της λέω είναι ότι οι εξετάσεις είναι σημαντικές, αλλά δεν καθορίζουν την αξία της, ούτε ολόκληρη τη ζωή της. Θέλω τα παιδιά μου να είναι καλοί άνθρωποι, να έχουν αυτοπεποίθηση, να προσπαθούν για τα όνειρά τους και να μη φοβούνται την αποτυχία. Και πάνω από όλα να νιώθουν ότι ο πατέρας τους θα είναι πάντα δίπλα τους.
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παραπολιτικά
