Ανοίγεις το κινητό σου ένα πρωί της εβδομάδας και πριν προλάβεις να πιεις τον καφέ σου έχεις δει τον υπουργό να ποζάρει με κράνος σε εργοτάξιο, τον υφυπουργό σε πανηγύρι δίπλα στο κλαρίνο, τον περιφερειάρχη να κόβει κορδέλα σε έργο που ξεκίνησε ο προκάτοχος του προκατόχου του και τον τοπικό ”παράγοντα” να ανεβάζει story δίπλα σε όλους τους παραπάνω, με τρία θαυμαστικά και δυο καρδούλες. Πολιτική; φυσικά και όχι, θέαμα, και μάλιστα φτηνό.
Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες το είχαν λύσει από τότε, «Panem et circenses» μτφ ”άρτον και θεάματα”, γέμιζε η αρένα, γέμιζε και η κοιλιά, και ο λαός ξεχνούσε ποιος κυβερνά και πώς. Οι δικοί μας εκσυγχρονίστηκαν, το θέαμα το μετέφεραν στο Instagram, τον άρτο τον κράτησαν για τους δικούς τους και εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε το εισιτήριο.
Η έπαρση ξεκινά από την κορυφή της πυραμίδας. Υπουργοί που μιλούν στον πολίτη σαν να του κάνουν χάρη, που θεωρούν την κριτική ”τοξικότητα” και τη λογοδοσία προσβολή, που ξέχασαν ότι η εξουσία είναι δανεική και όχι προίκα. Το χειρότερο όμως είναι ότι η έπαρση δεν μένει στην κορυφή, κατεβαίνει σαν το νερό σε όλα τα σκαλιά, ο σύμβουλος του συμβούλου, ο μετακλητός, ο γραμματέας της τοπικής, το ”δικό μας παιδί” στο δημοτικό συμβούλιο, όλοι αντιγράφουν το ύφος του αποπάνω και απαιτούν σεβασμό από τον αποκάτω. Άνθρωποι που δεν πλήρωσαν ποτέ μια μισθοδοσία στο τέλος του μήνα συμπεριφέρονται σαν να έχτισαν οι ίδιοι την Χώρα.
Τριάντα και πλέον χρόνια στο λογιστικό γραφείο έμαθα ένα πράγμα, ο ισολογισμός δεν ψεύδεται. Μπορείς να έχεις το ωραιότερο γραφείο και την καλύτερη φωτογραφία στο προφίλ σου, αν στο τέλος της χρονιάς το ενεργητικό δεν καλύπτει το παθητικό είσαι χρεοκοπημένος, τελεία και παύλα. Δείξτε μου έναν επιχειρηματία που πληρώνει τον λογιστή του για να του φέρνει φωτογραφίες αντί για ισολογισμό και εγώ θα σας δείξω μια επιχείρηση που κλείνει. Αυτό ακριβώς όμως πληρώνουμε εμείς οι Έλληνες φορολογούμενοι, άλμπουμ φωτογραφιών αντί για ισολογισμό.
Ρωτήστε έναν από αυτούς πού θέλει να βρίσκεται η Ελλάδα σε είκοσι χρόνια, θα σας απαντήσει με τον τίτλο του χθεσινού δελτίου τύπου. Ποιο είναι το σχέδιο για το δημογραφικό που αδειάζει τα χωριά μας; Ποιο είναι το σχέδιο για τον αγρότη που πουλάει κάτω του κόστους; Ποιο είναι το σχέδιο για το νέο ζευγάρι που δίνει τον μισό μισθό στο ενοίκιο; Ποιο είναι το σχέδιο για τον μικρομεσαίο, τη ”ραχοκοκαλιά της οικονομίας” όπως θυμούνται να τον αποκαλούν προεκλογικά, που πνίγεται στα πρόστιμα και στη γραφειοκρατία; Κανένα, σχέδιο δεν υπάρχει, υπάρχει ”αφήγημα” και ”επικοινωνιακή διαχείριση”, νομοσχέδια που έρχονται στη Βουλή άρον-άρον με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, τα οποία δεν έχουν διαβάσει ούτε αυτοί που τα ψηφίζουν, και μετά μπλα μπλα στα κανάλια για τις μεταρρυθμίσεις.
Κάτω από τη βιτρίνα όμως υπάρχει και μια ουρά. Μια ουρά ανθρώπων που δεν περιμένουν να υπηρετήσουν αλλά να εξυπηρετηθούν, μια θέση σε διοικητικό συμβούλιο, μια μετακλητή σύμβαση, μια θέση στο ψηφοδέλτιο, μια φωτογραφία με τον υπουργό που θα ανοίξει κάποια πόρτα. Γι’ αυτούς η εξουσία δεν είναι ευθύνη, είναι τραπέζι, και όσο πιο κοντά κάθεσαι τόσο μεγαλύτερο κομμάτι παίρνεις. Αν θα σταθεί η Πατρίδα στα πόδια της δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα, τους απασχολεί αν θα πέσει και κανένα ξεροκόμματο για τους ίδιους, μονά ζυγά δικά τους που λέμε και στο χωριό μου. Ο αρχηγός χρειάζεται τους αυλικούς, οι αυλικοί τα ψίχουλα, και όλοι μαζί έναν πολίτη αηδιασμένο που θα κάτσει σπίτι του την ημέρα των εκλογών, γιατί η αποχή είναι ο καλύτερος σύμμαχος του συστήματος.
Το λέω και για εμάς, για όλους όσους καθόμαστε στα έδρανα της Βουλής (και τονίζω το όλους γιατί κανείς δεν είναι ανοσοποιημένος στον πειρασμό της κάμερας). Ο πολιτικός οφείλει κάθε βράδυ να κάνει τον δικό του ισολογισμό με ένα μόνο ερώτημα, τι άλλαξα σήμερα στη ζωή του αγρότη, του επαγγελματία, της οικογένειας που παλεύει να βγάλει τον μήνα; Όχι πόσα likes μάζεψα, όχι σε πόσα εγκαίνια βρέθηκα, όχι πόσες φορές βγήκα στο πρωινό. Η Πατρίδα δεν χρειάζεται άλλους πρωταγωνιστές, χρειάζεται υπηρέτες, το βουλευτικό και Υπουργικό κοστούμι είναι ράσο ή τουλάχιστον έτσι θα πρέπει να είναι.
Οι Ρωμαίοι τουλάχιστον μοίραζαν και ψωμί. Οι δικοί μας μοιράζουν μόνο θέαμα.
