Το αμέσως επόμενο διάστημα αναμένεται να ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής ειδικού καταφυγίου για τα κόκκινα ελάφια στην Πάρνηθα.
Πρόκειται για μέτρο που είχε ζητηθεί από την εισαγγελία προς το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, δεδομένης της μείωσης του πληθυσμού αφενός από την έντονή αύξηση του λύκου που είναι θηρευτής του κόκκινου ελαφιού και αφετέρου από τις φωτιές. Μάλιστα, την τελευταία 20ετια υπήρξε σημαντική αυξομείωση του πληθυσμού, με αποκορύφωμα το 2009 που υπήρξε κίνδυνος του αφανισμού του.
Το καταφύγιο θα γίνει στο σημείο πάνω από τα φυτώρια της Αμυγδαλέζας όπου στο παρελθόν υπήρχε αντίστοιχο αλλά με την φωτιά του 2007 είχε καταστραφεί.
Όπως επισημαίνει στον Ελεύθερο Τύπο ο γενικός γραμματέας Δασών του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας Στάθης Σταθόπουλος «το είδος τα τελευταία χρόνια κινδύνευσε. Έχοντας ως στόχο τα κόκκινα ελάφια να προστατευτούν και να αναπαραχθούν με ασφάλεια για το μέλλον, επανερχόμαστε 20 χρόνια μετά περίπου στην ίδια έκταση, με πιο προηγμένο σύστημα ασφαλείας».
Σύμφωνα με τον κ. Σταθόπουλο, η σχετική απόφαση υπογράφηκε τις προηγούμενες ημέρες από τον υπουργό ΠΕΝ Σταύρο Παπασταύρου αφού ολοκληρώθηκαν πρώτα όλες οι σχετικές διαδικασίες και οι εργασίες κατασκευής του καταφυγίου αναμένονται άμεσα. Στόχος είναι να είναι έτοιμο μέσα στον χειμώνα – αρχές της άνοιξης.
Πάντως, η εικόνα σήμερα δεν είναι τόσο άσχημη. «Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ένα μέρος των κόκκινων ελαφιών έχει φύγει προς τα βουνά της Βοιωτίας, ως ένα μέτρο αυτοάμυνας τους. Δηλαδή, το ότι βλέπουμε λίγα ελάφια στην Αττική δεν σημαίνει ότι χάθηκαν, υπάρχουν μαρτυρίες από περιπολίες δασαρχών ή άλλων στελεχών ότι έχουν μετακινηθεί» εξηγεί ο κ. Σταθόπουλος.
Να σημειωθεί ότι σε δεύτερο χρόνο, το καταφύγιο θα γίνει και σταθμός πρώτων βοηθειών και για άλλα είδη. Το σχετικό αίτημα προέρχεται από την ΑΝΙΜΑ για να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος μεταφοράς των πληγέντων ζωών στις εγκαταστάσεις της.
Το κόκκινο ελάφι
Το κόκκινο ελάφι είναι το μεγαλύτερο φυτοφάγο ζώο του τόπου μας, γι’ αυτό και παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση και την εξέλιξη των οικοσυστημάτων.
Το σώμα του είναι στιβαρό, ο λαιμός μακρύς και τα πόδια του ψηλά και δυνατά. Αυτό που το διαφοροποιεί από τα άλλα δύο είδη ελαφοειδών της Ελλάδας είναι η φαιοκίτρινη κηλίδα γύρω από την ουρά (κάτοπτρο). Τα αρσενικά άτομα έχουν κέρατα (κλαδοκέρατα) που απορρίπτονται κάθε χρόνο.
Το κόκκινο ελάφι στην Ελλάδα είναι κυρίως δασόβιο και προτιμάει μικτά δάση πλατύφυλλων-κωνοφόρων ειδών, με διάκενα, καθώς τα κέρατά του δεν του επιτρέπουν εύκολη μετακίνηση μέσα στην πυκνή βλάστηση.
Ο πιο ακμαίος πληθυσμός βρίσκεται στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας. Μικρός πληθυσμός βρίσκεται στη Ροδόπη, κοντά στα σύνορα µε τη Βουλγαρία. Ζώα που έχουν προέλθει από τον πληθυσμό της Πάρνηθας έχουν μεταφερθεί στα κρατικά εκτροφεία: Κοζάνης, Χρυσοπηγής Σερρών, Μονής Αγάθωνος Φθιώτιδας, Καλουσίου Πατρών. Από τα κρατικά εκτροφεία κατά καιρούς απελευθερώνονται ζώα σε ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές µε σκοπό τη θήρα. Εμπλουτισμός µε λίγα ζώα έχει γίνει στην περιοχή Ραφταναίων-Πραµάντων Ηπείρου ενώ µια σειρά άλλων ανεπίσημων απελευθερώσεων ή διατήρησης ελαφιών σε αιχμαλωσία από ιδιώτες αναφέρονται για διάφορες περιοχές της χώρας.
