Όταν δεν μένεις πραγματικά ποτέ πουθενά
Κολλημένος/η στην κίνηση, στην Εθνική. Ή απλά στο κόκκινο φανάρι.
Μία στιγμή παύσης, ακινησίας… δύο… τρεις…
Μια εσωτερική ένταση – που δεν της έχεις δώσει όνομα – αρχίζει να αναδύεται… Σε λίγο θα είναι ανυπόφορη.
Απλώνεις το χέρι στο κάθισμα του συνοδηγού. Αίσθηση μετάλλου και γυαλιού στην παλάμη. Ανακούφιση.
Ήδη βυθίζεσαι σε κάτι μικρό, φωτισμένο κι επείγον. Για να μη βυθιστείς σε κάτι που δεν σου είναι γνώριμο και σε αναστατώνει. Εσένα.
Άναψε πράσινο. Ανακούφιση ξανά. Τώρα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Το έχεις κάνει ένα εκατομμύριο φορές. Να βάλεις ταχύτητα και να πατήσεις γκάζι.
Για να πας κάπου. Γιατί δεν γίνεται να είσαι εδώ.
Το εδώ είναι αχαρτογράφητη περιοχή.
Έχεις κάτι να κάνεις σύντομα. Ή θα έπρεπε να το είχες κάνει… χθες.
Όχι τώρα. Το τώρα είναι αχαρτογράφητη περιοχή.
Εξάλλου γύρω σου όλοι το ίδιο κάνουν. Ουφ, ανασαίνεις μ’ ανακούφιση.
Μια ρηχή, κοφτή αναπνοή. Ο αέρας δεν προλαβαίνει να γεμίσει τα πνευμόνια σου. Πρέπει να βγει γρήγορα, όπως μπαινοβγαίνεις κι εσύ στις στιγμές, στη ζωή. Και έπειτα αναρωτιέσαι πόσο γρήγορα περνάει η ζωή… άλλη μια μέρα… άλλη μια βδομάδα… άλλος ένας μήνας… άλλος ένας χρόνος…
Αρκεί που μπορείς να χαθείς, για στιγμές που ξετυλίγονται η μία μέσα στην άλλη και γίνονται ώρες, να χαθείς, μέσα σε μια οθόνη, σε μια «απόλαυση», σε μια σπατάλη χρήματων, χρόνου, ενέργειας, εαυτού.
Οτιδήποτε, αρκεί να μην βιώσεις. Να μη βιώσεις αυτό που υπάρχει στο εδώ και το τώρα. Έτσι όπως είναι και έτσι όπως δεν είναι.
Γιατί το να βιώνεις είναι τρομακτικό. Δεν το έχεις μάθει. Και γιατί, φυσικά, το εδώ και το τώρα δεν είναι όπως το θέλεις!
Θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Να είναι πιο… πιο… κάτι… οτιδήποτε, αρκεί να μην είναι έτσι. Γιατί, -αυτό το ξέρεις καλά- μια ιδέα λάθους απλώνεται και εισχωρεί στο είναι σου.
Κάτι δεν πάει καλά. Με σένα, με τους άλλους, με τη ζωή. Γι’ αυτό πρέπει να τ ’αλλάξεις. Κι αν δε μπορείς, έστω ν’ αλλάξεις μαλλί, κινητό, αυτοκίνητο, ακίνητο, κάτι τέλος πάντων.
Και ίσως τότε να νιώσεις καλύτερα. Αλλά μέχρι τώρα δεν το έχεις καταφέρει, οπότε καλύτερα να ανασκουμπωθείς και να προσπαθήσεις περισσότερο. Γιατί δε μπορεί, κάπου θα υπάρχει και για σένα αυτή η ευτοπία που ονειρεύεσαι.
Και όντως υπάρχει, δεν είναι ουτοπία. Απλά δεν υπάρχει εκεί έξω, αλλά εδώ μέσα. Και δεν υπάρχει στο πριν ή το μετά, αλλά στο τώρα.
Και ξέρω, το εδώ και το τώρα, το να ζεις με παρουσία, φαντάζουν άπιαστα όνειρα, μια πολυτέλεια για τους… γκουρού ή τους… χαραμοφάηδες που δεν έχουν τις υποχρεώσεις σου.
Αλλά, να ξέρεις, το ξέρεις, αυτό που θα θυμάσαι εκεί, στο νεκροκρέβατο, δεν θα είναι τα notifications, τα tabs, το ατελείωτο scrolling. Μακάβριο; Αληθινό.
Τι θα ήθελες να θυμάσαι από τη ζωή σου; Αν δεν τα δημιουργήσεις όλα αυτά, πώς θα συμβούν ώστε να τα θυμάσαι εκείνη την ώρα;
Νομίζεις πως η ζωή σου συμβαίνει; Ευτυχώς… όχι!
Χρύσα Δουρίδα
