Άρθρο της Μαρία Γκούβρα
Σχετικά με τον πόλεμο που πραγματοποιείται στη Μέση Ανατολή αυτή τη περίοδο, πολλά παιδιά έχουν εκτεθεί σε εικόνες ή συζητήσεις που αφορούν αυτό γεγονός και ενδιαφέρονται να μάθουν λεπτομέρειες ή προκαλείται ανασφάλεια και φόβος σχετικά με την επέκταση του πολέμου.
Το πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά για τον πόλεμο εξαρτάται κυρίως από την ηλικία τους και το τι γνωρίζουν ήδη από τις διάφορες προσλαμβάνουσες γύρω τους.
Προτεραιότητα είναι να νιώσουν ασφάλεια και οτι μπορούν να ρωτήσουν τους γονείς τους (κυρίως) ή τους δασκάλους τους το οτιδήποτε.
Πριν ξεκινήσουμε τις επεξηγήσεις ρωτάμε τα παιδιά τι ξέρουν για το γεγονός, προκειμένου να ξέρουμε μέχρι που θα οριοθετήσουμε τη συζήτηση.
Τους μιλάμε με ευκρινή, απλά λόγια, και με ειλικρίνεια. Η φωνή μας πρέπει να είναι ήρεμη και να τη διατηρούμε ήρεμη καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης.
Καλό είναι να εξηγούμε πως ο πόλεμος δεν αποτελεί τρόπο επίλυσης διαφωνιών, ωστόσο πολλές φορές όταν έθνη ή ομάδες ανθρώπων διαφωνούν, καταφεύγουν (μοιραία) στις συγκρούσεις.
Κλείνοντας τη συζήτηση αναφέρουμε ένα θετικό μήνυμα, προκειμένου να αποτυπωθεί στη σκέψη τους, όπως για παράδειγμα δίνοντας έμφαση σε αξίες όπως η ειρήνη, η αλληλεγγύη, η βοήθεια στον άνθρωπο.
Όταν μιλάμε σε μικρά παιδιά, εξηγούμε ότι «πολλές φορές οι μεγάλοι διαφωνούν και μαλώνουν με όπλα, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι στο κόσμο θέλουν Ειρήνη»
Τους τονίζουμε ότι είναι ασφαλή και προστατευμένα.
Οταν μιλάμε σε εφήβους ανάλογα τις πληροφορίες που έχουν, μπορούμε να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες και να αναπτύξουμε μια πολιτική, ιστορική ή κοινωνική συζήτηση σχετική με τα πολεμικά δρώμενα.
Σε περίπτωση που ο έφηβος είναι προβληματισμένος ενθαρρύνουμε το διάλογο και τη κριτική σκέψη.
Πρέπει να υπάρχει ουσιαστική παρέμβαση του γονέα σε πιθανό φόβο του παιδιού, λέγοντάς του ότι «είμαστε ασφαλείς και οι αρμόδιοι φροντίζουν για την ασφάλειά μας, καθώς έχουν επιλέξει αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή τους να φροντίζουν για την ασφάλεια των άλλων»
Αποφεύγουμε υπερβολική έκθεση σε ειδήσεις και μέσα ενημέρωσης
Συμπαραστεκόμαστε με κατανόηση στο φόβο του παιδιού και όχι στον εκμηδενισμό του, καθώς αυτό πιθανώς να επιφέρει «κλείδωμα» της σκέψης του παιδιού και μη έκφρασής της.
Κλείνουμε πάντα με ένα αισιόδοξο μήνυμα που μπορεί να αφορά την Ελπίδα, την αισιοδοξία και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους.
Μαρία Γκούβρα
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας MSc
Ιατρικής Σχολής Αθηνών/Ψυχιατρική
Κοινωνικός Επιστήμονας
Υποψήφια Διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Μέλος ΔΣ ΔΕΕΠ Ανατολικής Αττικής
Τομεάρχης Επικοινωνίας
Τομεάρχης Οικογένειας &Ισότητας των φύλων ΒΤ
